سلام

از اينکه انگشتای مهربونتون، زحمت انتخابِ  halidar.blogfa.com

کشيده و چشمای قشنگتون هم ، خوندن اين وبلاگُ تحمل می کنه،

خيلی خيلی احساس غرور میکنم.

اميدوارم مطالبی که  اينجا عرضه می شه، بتونه وقت گرانبهای شما دوست عزيزُ

بخوبی تلف کنه و اگه براتون زحمتی نيست ، شيرين نظريتونو هم نشون بدين؛

مطمئن باشيد که به تک تکشون ترتيب اثر داده ميشه .

خب ، بهتره اول از همه ، راجع به اسم وبلاگمون مطالبی بيان کنم؛

halidar يه واژه ء گيلکيه که  "درخت آلوچه"  معادل فارسی اونه .

ديدگاهی که باعث انتخاب اين اسم شد ، زيبايی منحصر به فرد درخت و

در عين حال ناپايدار بودنشه ،طوری که شکوفه های تازه عروسش ، از يه

نسيم ِ قاصدک پرون هم در امان نيستند ḷ

در واقع ميشه اونو به انسان تشبيه کرد ،چون هيچ قانونی تداوم ِ زندگيشو

تضمين نمی کنه .

اميدوارم سهمگين ترين توفان ها هم نتونه شما دوست مهرتاب ُ از جايی

که هستی تکون بده .

مادر

من زنی را فراوان دوست دارم

گفته هايش  برايم  گواه  است

در نگاه ِ پُر از عشق و مهرش

دردهای  زيادی  نهفتست

از قدم های او من چه گويم

هر کجا  پا نهد  يا که  باشد

بی درنگ نام ِ آنجا بهشت است

مهر او  در  دلم   شعله شعله

جان ِ من در رهش  تکه تکه

در  فراق ِ  نگاه  و  صدايش

اشک ِ من جاری است قطره قطره

هستی ام  نيستی راه ِ او  باد

هر چه دارم  فدای مادرم باد

مادران  شعله های  نيازند

سوزش و درد را می شناسند

سوزش از چارچوب ِ زمانه

دردشان  توشه ای  جاودانه

مادرم  بينهايت  جوان است

اين  جوانی ز ِ اندام ِ او  نيست

يا به زُلف و سر و صورتش نيست

او از اين نوع   بَزَک ها   مبراست

او به  جهد ِ  تپش های ِ  قلبش

هر دَمَی  رقص ِ عرفان  نموده

او به  تقدير اين چرخ ِ گردون

همدم  و آشنای ِ بهارست

مادران را همی  بوسه  بايد

چون که برتر ز ِ او خلقتی نيست

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

طاقت  دوريم  سر رسيده

وقت ِ يک بيعت ِ نو رسيده

من سکوت ِ خود را شکستم

با  تمام ِ وجود عهد  بستم

عهد  بستم  اگر شوره زارم

يا ز ِ پاکی  کمی  بهره  دارم

مادرم را همی  دوست  بدارم

من  اگر مهر ِ او را  ندارم

يا  به  ناپاکی ِ  دل  دچارم

يا  به  جور ِ زمانه  اسيرم

مادرم را همی  دوست  بدارم

او خدا نيست  اما  چه باک  است

در شکوه و وقار و متانت

يا  که  عشق و صفا و شهامت

گهگداری  خدايش  بخوانيم

مادران را همی  دوست  بداريم

چند  خطی  که اينجا  نوشتم

شعله ای خُرد ز ِخورشيد او بود

يا  به  ديگر بيان  باز  گويم

بی شمار وصف ِ مادر کی اين بود ؟!

باران

 

تنم خسته

دلم مرده

ولی جاريست احساسم

به دنبال ِ شبی هستم که شايد اندکی روشن تر از روزان ِ ما باشد

قسم خوردم اگر يک روز

                          بارانی بگيرد که آغازش سحر باشد

                                             به پايانش نينديشم

غبار ِ کهنه ی  غم  را  به  همراه  گناهانم

برای اندکی لحظه از اين تن خارجش سازم

بسان ِ غسلی از غسلان ِ واجب

به دور از نيت و هر قصد و ترتيب

خودم را  زير اين  خيسی  بگيرم

و تن  را زنده  از باران  نمايم .

اگر قدری زمان باشد و جان را طاقتی تازه

                                                      نگاهی نو در اندازم

                         در اندام ِ  شکيلای ِ اين  نغمه خوان   باران

                         که تا لبريز ِ جان گردد دل ِ پر آفت ِ سوزان . . .

 

به  ناگه  برقکی  آمد

و تعدادی  دگر  بازم

بدون ِ رابط  و  تيری

و حتی رشته و سيمی

هزاران  نور ِ مهتابی

                              عيان شد با چه ترتيبی !!

در اين  باران ِ جان افزا

من و مرداب و ساحل ها

به   يک   تعليم  ِ اجباری

شکوه   اشک   را  ديديم

و غرق ِ بی کران  گشتيم

                                 در اين باران ِ جان افزا !!

شکوه بهار

 

با بهترين ترانه ها، بهار را به خانه آر

و در تأملی عميق ، شکوفه را نظاره کن

يگانه عيد ِ نو شدن ، به امر گردش ِ زمين

                                                    تو را به خود می خواند

به عبرت از گذشتگان و با کمال ِ انسجام

                                                   عبور را تجربه کن

به برکت ِ نماز ِ گل ، زمين هميشه ماندنيست

تو هم سرود ِ عشق خوان که در جهان ستودنيست

و در دعا  درنگ  مکن و در شکستن ِ غرور

که آسمان پس از عبور از اين غرور

                                             نعمت ِ خود روا کند

                                             قطره ای اشک رها کند

خرده ز ِ سبزه ها مگير

اگر که در گذشتنت ، به پای تو حلقه شدند

برای ديدن ِ خودت

                       به نيلوفر نگاه کن

                       پونه را در بغل بگير

                       به ياسمن طعنه نزن ،

                       اگر که در نيايشش برای تو دعا نکرد

                       بوته ً مريم سبز شد ، به روی آن دستی بکش

و در گريز ِ ديگری برای تازه تر شدن،

                                                عطری  ز ِ ریحانه بخواه

چکیدن ِ آب ِ حیات از ساق های نسترن نوید ِ جاودانگیست

قطره ای از این موهبت  به ارمغان  هدیه بگیر

و با کمال ِ احترام، به رسم ِ ايام ِ قديم

                                             به گوشه ای از اين جهان ،

                                             شعله ای از عشق بر فروز

ترتيب ِ جشنی را بده  کز شادی احيايت کند

و در تلاطم ِ زمان ، آرام بخش ِ  جان  شود

نامه ً سَر گشاده ای به بی کران ها بنويس

گلبرگی از اقاقيا تمبر ِ وجود ِ آن  نما

و از مسير ويژه ای که کاروانش باد است

                                                   به مقصدش روانه کن

خوشا  به  حالت  باشد ، بهار  از  آن ِ  تو  شد

در اين جديد روز ِ سال ، شکوفه مهمان ِ تو شد

جواب ِ نامه ات رسيد ، همان که سر گشاده بود

غنچه ً  نو شکفته ای  در آن  به  انتظار  بود ...

" سیا کَرک "

 

             

   "سیا کَرکِ " خونۀ ما ،تخماشو خیلی دوست می داشت

                 دیدنی بود ، وقتی که

                                            پرهای رنگِ شبشو

                                            عین ِ لحاف ِ نو عروس

                                            با  ناز  و  بوس

                                            توو  "چله شُو "

                                            پهن روی ِ تخماش  می کنه

 

                       یکی می گفت :

                                            وقتی که "هیسته " آسمون

                                           "گُرتَکیه" نگاهمون

                                           " کَرک خانومُ " دیده که توو "مَهین" هوای روزگار

                                           داره جهاد می کنه ، ایثارُ  معنا می کنه

                                           "مورقونه" ها رو تک به تک

                                           به ترتیب ِ "چیدَنشون" صف می کنه

                                          تازه فقط اینا نبود ؛

                دیده شده که گاهی هم، ناخونده مهمون می اومد

                                         از "سوبولای"  فسقلی

                                         تا "شالای" راسراسکی

                                         هر کی اونو تا می تونست " دَگَز " می داد

                                        "کَل پیچه" ها رو هم نگو ، "بازُر مَحله ای" بودند

                                        از سَر ِ صبح تا بوق ِ سگ ،در حال ِ چتر بازی بودند

                                       وقتی که شهردار نباشه ،

                                       عامل ِ بخشدار نباشه ،

                                      بهتر از اینها هم می شه !!

               توو "خوله های " شهر مون ، موشام  دیگه سند دارن

                                     شش دانگ ، اونم منگوله دار

                                        اینم خودش یه نعمته

                               خدا رو شکر ، اونام "صاب خونه"شدن !!

                             کار ِ منم در اومده ؛

                            " مام  ِ گُلم "،

                            همون که میخوام از خدا ،بگیره از عمر ِ منو ،به اون اضافه بکنه ،

              بهم میگه :

                            سوبول  دو وا  بهین  بَرَه

                              رابُ  دو وا  هگیر  بَرَه

                              موش  دو وا  فوکون  بَرَه

                             شال  تَلَه  هم  تَ  یَد  نَشی . . .

 هر چی ازین مرغه بگم بازم کَمه

 یه کَمَکی نازنازیه

                      حقم داره ، خب دفعۀ  اولشه

 یادم نبود اینو بگم ، مرغ ِ زبون بستۀ ما ، توو یه تصادف ِ شدید

 حساس به ضربه شد یکَم ،

 یجور عارضۀ جدید  که بی نظیر توو نوعشه !!

 

              بی ادبی شاید باشه ، اگه بخوام کِشِش بدم

               اما حقیقت اینه که ، خونۀ ما خروس نداشت

               به همت ِ همسایه ها

               یه سَر ِ سوزن مافیا

              "مورقونه ها" جمع شدند

                یه کوچولو رنگ شدند

                 در مقتضی ترین زمان

                 به دور از چشم ِ دشمنان

                 با دعای ِ بابا و مامان

                 با ذِکر و یاد و نام ِ حق

                به زیر ِ مرغ روان شدند

 حالا یه چند روزیه که ، ناز مامانم ،

 همون که جوون اون برام از همه چیز عزیزتره ،

 بعد ِ نماز ،

 یکَمی بیشتر می شینه

 جوجه ها رو اسم می بره

 هفت جور دعا همراهشه

 براشونم نذر می کنه . . .

 

                        کَت کَت !، کَت کَت کَت ! ! ، کَت کَتا ! ! !

 این یعنی وقت ِ خوردنه ، از همه چیز دست شستنه

 باید بهش آب بدیم ، غذا بدیم ،اونم با یک رﮊیم خوب !!

 زبون نداره مرغ ِ ما ،

 ولی از اونجا که دیگه حرف زدن با زبون ِ بی زبونی ،

 گویش ِ رایجی شده

 چه جوری بگم ،

 کرشمه های بی صدا توو این زمونه مد شده ،بهم فهموند ؛

 اگه می خوای آب توی ِ آبخوری بریزی برامون

 لطفا  ̎

          از نوع ِ  شهر یش  نباشه !!

          معلق ِ  مواد  توو اون

           خطر  داره

                        ضرر  داره

                                    رو  بچه هام  اثر  داره . . .

 

 صحبت به دونه که کشید ، مرغه با قد قد  پر کشید

 می گفت :

 اگه که تو فکر می کنی من از اونام

 

                         که با برنج ِ صدری ِ دونه بلند ِ وطنی ؛

 

                 ٭ که زیر هر بوتۀ اون ، دست ِِ شما بوسه زده ٭

 

             ٭ که پای ِ هر ساقۀ اون ، اشک و عرق ریخته شده ٭

 

   ٭که داس ِ تیز روزگار،زودتر از "دارۀ کول ِ"کارگر ،ریشۀ عمرُ میزنه٭

 

                 ٭ که زردیه روی ِ شما ، خورشیدُ از رو می بره ٭

 

     ٭که روسیاه ِ عالمی ، اگه سفیدیه برنج ، جلوشُ از تو برتاب ِ٭

 

  ٭ که با رسیدن ِ درو ، تو دریا رو رها کنی ، توو شالیزار شنا کنی ... ؛

 

                                          حا ل میکنم ، در اشتباه غوطه وری ...!!

 

" کَل سِد خَنَم " ، زن ِ نمونهء محل

 همون که آسمون براش نیم ساعت بیشتر می باره

 همون که "دار شوکوف" براش بلبلی چَه چَه میزنه

 طعنه زنون ،منو کشید کنار و گفت :

 

            "ناز کاتیکای ِ"  خونه تون ، از بقیه چی کم دارن ؟!

 

                           محرومیت تا به کجا

 

             مگه تو احساس نداری ، شعور ِ شهری نداری ؟!

 

بعدش با لهجه ای عجیب به سبک ِ تبلیغاتیا

 با شور ِ مخصوص ِ خودش ، که از شعور بی بهره بود

 کلامشو ساز می کنه ، اینجوری آغاز می کنه :

 با لطف ِ پاک ِ ایزدی

 به همت ِ آدم خوبا

 

                        مهربونا

 

                                 اونا که نقش ِ پدری دارن برا تک تکِ ما

 خارجیا برنج دادن ، آتیش به مالشون زدن

 پنج ستاره

             استخونی

                          قد کشیده

                                        بند نَدار ...

 صحبت به اینجا که رسید

 

                                "کَرکِ سیاه ِ" خونه مون

                                

                                 طی مراسمی وزین

 

                                 از فرط ِ شادی و نشاط

 

                                 با کَمَکی کَت کَت  کَتا

 

                                 در دم به آسمون جهید

 

                   برای اندک لحظه ای ، مرغ ِ  سیه روز ِ  زمان

 

                 در آسمان ِ خانه مان ،بی سرنشین طیاره شد

 " آسِد بَرَه " ، شکارچیه محلمون

  همون که با میرزا کوچیک ، شیر ِ یل ِ گیلان زمین ،

  توو یه تاریخ واکسن زدن 

 همون که توی ِ آسمون ،یک روز به جای ِ " کَشکَرَد " ،

  طیاره رو نشونه رفت ؛

                           

                            در حرکتی انقلابی

                          

                          با یک شعار ِ مذهبی

 

                          سلاحشُ پر می کنه

                         

                          هدف رو دنبال میکنه

 بله ، درسته فکر تون

 "سیا کَرکِ" خونۀ ما

 با اون جهیدن و پَرش ، "مرغ ِ هوایی" شده بود!

 شما بگید ، " آسِد بَرَه " ، پیر ِ توانای ِ محل

 همون که از یه " کَشکَرَد " توو این  هوا نمیگذره

 

                                   از  مرغ ِ  ما  میگذره ؟!

 

                سردار ِ تیر انداز ِ ما ، طی خروشی بی امان

 

                شلیک کرد گلوله را ، با یک  جنون ِ شادمان

 من و مامان ،

                  "کَل سِد خَنَم" ،

                                         هیجده تخم ِ نیمه جان ،

                                                                         با چند تَن از هم میهنان

                                                 شاهد شدیم این صحنه را

 آن نو عروس ِ بی فروغ

 مادر ِ  هجده  نونهال

 آن کارشناس ِ آب ِ شهر

 حامیه  خارجی  برنج

                             دیگر میان ِ ما نبود

 ما هم زدیم بر سر ِ هم ، جاری شد سیل ِ اشک ِ ما ...!

 

در پشت ِ "کندوج ِ" محل

 تشکیل شد  شورای حل

 بعد از زمان ِ اندکی

 طی نشستی عاطفی

 با نظر ِ " عروس آقا " ، عاقلۀ محلمون ؛

 همون که تا "آسِد بَرَه" ، اونو توو ایوون میبینه ،

                                                               دوش فَنگ براش رژه می ره !

 چه جوری بگم ،

 همون که توو " کونوس چینی "، "آسِد بَرَه" رو تور زده !

 به قول ِ چند صاحب نظر ،

                                 این دو نفر

 عین ِ دو کرم ِ خوشگلن که از یه  " خُج " در اومدن ...!

 تصمیم بر این شد نوبتی بر روی ِ تخما بشینیم ! ! !

 

                     من چون کمی خسته بودم

 

                     دست از جونم شسته بودم

 

                     قبول نکردم نوبتی

 

     با دور خیزی باشکوه ، پایان دادم به این کلام

 

     الان یه چند روزیه که خودم رو تخما میشینم

 

      سخته ، ولی ثواب داره ،اینم یجور کار ِ دیگه

 

بعدا  ̎ میگن بیکاریه !

 

                          من که ندیدم بخدا

 

                             شما چطور . . .

                          

دل نوشته های امیر

 

 چراغ ِ راه

 

نگاهت را به جاده کم کن

در آن چیزی نیست که پیدا کنی

به دنبال خودت برو

گوش را کمی به نغمهء رهایی بسپار

زیر پایت صدای برگی شنیده می شود

خیره شو

            شاید توانی درکش کنی

شاید ندیدنت را با نبودن توجیه کنی

اما قادر به گم کردن ِ خود نیستی

آینده را به کوشش ِ لمس التماس کن

گویی ابرها برایم گر یه میکنند

می گویند:

اگر بدی، می توانی خودت را پاک کنی

حیف

      مشکلم چیز دیگریست

کاش می توانستی درونم را ببینی

آری ، ریشه ام خشکیده است

می خواهم وجودم از آن ِ تو باشد

شاید

       شعلهء سوختن ِ ریشه هایم

        چراغ راهت در زندگی شود.

 

 ------------------------------------------------------------------------

پیچ و خم  ثانیه ها

 

دیگر توان ندارم ، جز به کاغذ نوشتن

تنها کاغذ می داند که در نوشتنم غرضی نیست

تکرار  ثانیه ها در پیچ و خم ِ کوچه های تنهایی

یک پسر  و  یک جنگل  و  یک خدایی

دلم گاهی وقت ها می گیره از خودم

که چرا توو این دنیا از اون فریب خوردم

تقصیر که بود این جدایی

                                این رسوایی

گِله از که کنم

                  از تو که بی وفایی!؟

نمی خواهم تسلیم تقدیر شوم

نمی خواهم حرف مردم شوم

می خواهم بگویم شدم مرد

نه اسیر عشق ِ نامرد .

 

---------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

از دوست خوب و با ذوقم ، امیر ، به خاطر ارسال نوشته های

دلنشینش تشکر می کنم .

امیدوارم باز هم به صورت خودجوش ، شاهد ِ تابیدن ِ دل نوشته های

صمیمی ِ ایشان باشیم .               

عملکرد پل های واقع بر زهکش

تقريبا" دو سال ازحادثهء سقوط ماشين آتش نشانی، که هنگام عبور بر روی  پل ورودی ِ کوچهء "شهيد

مسلم شعبان پور" واقع در خيابان طالقانی، دچارسانحه شد؛ می گذرد.

از آنجا که حدود نيمی از خانه های لسکوکلايه برای دسترسی به آسفالت، بايد بصورت

مستقيم يا غير مستقيم از پل های قرار گرفته بر روی زهکش عبور نمايند، و هر خانه ای

نيز می تواند مورد تهديد شعله های آتش قرار گيرد، لذا بر آن شدم تا عکس هايی را که

خود، شکار نموده ام را جهت قضاوت به حضور سبزتان عرضه نمايم .

 

ادامه مطلب

درباره لسکوکلایه

ادامه مطلب

گل همیشه منتظر

 

من به خود می بالم

                          چون که مَهد  ی  دارم

که گل پونه از آن میرويد

                              آن گل از عشق سخن میگويد

عشقی از جنس بلور

                           ساقه هايش همه استاده به گرمای شعور

بخدا میدانم، او همين نزديکيست

                هم زمان در نظرش ثانيه ای باريک است

                يعنی آنی به نگاهش همه را بهت فرا میگيرد

                هم مکان در بَر او نيست تر از ناچيز است

رويشش شد نزديک

پونه تنها گل نيست

که نياز فقطش، جرعه ای آب شود

او به شبنم راضيست

و به اشکی، که از سنگ فرو می ريزد

عشق ِ او محتاج است به دمايی بيشتر از هر آتش

 

                           يک محيط ِ پر بور

                خاک خورشيد برايش بد نيست

      هر زمان شد عريان، راز قد کشيدنش بر همگان

                             او را می بينم

              سر تعظيم پيشکش، با تمام درجات

بی کمک از فرياد

                        با سکوتم

صدا  می زنمش :

       لبريز بهار است هر چه که اندام ِ تو را پوشانيد

           هستی ات در گرو ذات گل رضوان است

تو به احساس ِ فراتر از ما

                                متعلق هستی

و تعلق واژه ی پرورده ايست که تو را وصل به "مهدی" کرده . . .

اين همه وصف که شد

                              برگی از جنگل بود

وسعت اين جنگل

                      انتظاريست

                                    که عرفان از آن می جوشد.

عاشورا

              به نام آنکه عدم را در يک دم به هستی تاباند

 

نمود "دين" با رخ نمايی "عمودش" پابرجاست.اين تفکری بود که سردار تاريخ ساز عشق

متأثر از آن ،قدم در رکاب کربلا نهاد؛ يک ديدگاه ملکوتی که از انسانی قدسی و

ارزش مدار انتظار می رود.

 

 

ادامه مطلب

گونه های خیس

 قطره ای در راه است

به ترنم نزديک

از دلِ چشمهء احساس فرو می افتد

متوقف گشته، ثانيه در نظرش

او زمان را ديگر ، با سرازیر شدنِ هر اشکش، سپری خواهد کرد

و چقدر زود به تنهایی ِ خود پی برده

                                             هر کسی مرگ پدر را دیده

سالها پيش که بر روی درختانِ حیاط، زندگی جریان داشت

و تجلّی ِ فصول

                   بر سر هر شاخه

                                       درسی از رنگ به ما می آموخت،

                                                           پدرم  را  داشتم

                    روزگاران بر ما، آنچنان سخت نبود

                         اگرم  بود، مرا  طاقت  بود

شب و روز در طلب لقمه ای نان

                                        معجزه گر می شد

دست ِ او بود شگفت

حرفه ای داشت که گُل را به سخن می آورد

و طبيعت سبز یش را از او می آموخت

در پس ِ هر  خانه  

                 رودی جریان داشت که از آن، رنگ به کمان می رفت

قلمی داشت که بیشتر به زبان می مانست

                                                        هر چه را که می نوشت

                                                         از سر شوق به جاودانگی

                                                         در سکوتی محکوم

                                                         با زبان ِ ضربان                                                              بر سراپرده ی عالم به طرب می رقصيد. . .

 

                  همگان می دانند که غمی سهمگین به دل داری

                                  و به رنجی گران گرفتاری

                                  نماز  ِاین نیاز آن است که

                                     نشاطت را همیشه

                                         چون خورشید

                                            بلند و گرم

                                   در اعماق جان نگهداری

                        مده به پیچکِ غم ، آب و آفتاب و نسيم

                           بیا دوباره به فریاد ، پدر را صدا زنیم

 

هنرزنده ماندن در شرایط سخت برفى

 

 

هنرزنده ماندن در شرایط سخت برفى

 

اگر علاقمند به مباحث هنر زنده ماندن در شرايط سخت هستيد به  www.mojepishro.com  سايت علمي پژوهشي موج پيشرو مراجعه كنيد

 

 

 

 

 

 

ادامه مطلب

آشنایی با اصول اولیه زنده یابی

مدیریت بحران / زنده یابی / گروه های امداد و نجات

 

آشنایی با اصول اولیه زنده یابی

مهندس علیرضا سعیدی

 

                    

زنده یابی درزمان حال تخصص ویژه ای است که در جهان بصورت اکادمیک تدریس میگردد و در ایران نیز در هلال احمر به آن چندی است که پرداخته شده ؛ اما آنچه را که ما در این وبلاگ به ان خواهیم پرداخت؛ آموزش این کار برای عموم مردم است تا بتوانند به عنوان یک نیروی آماتور امدادگر؛ در زمان وقوع حادثه عمل نموده و به یاری هموطنان خود بشتابند و یا حد اقل در صورتی که خدای ناکرده ؛ خود در زمان زلزله در زیر آوار محبوس گردیدند بتواند در جهت نجات جان خودشان مورد استفاده قرار گیرد .

 

 

ادامه مطلب